Büyük Ekim Devrimi’nin 109’uncu Yıldönümünde Aynaya Bakmak

Büyük Ekim Devrimi’nin 109’uncu Yıldönümünde Aynaya Bakmak

Dünyada yeni bir çağ açan Büyük Sosyalist Ekim Devrimi her yıl olduğu gibi bu yıl da değişik yönleri ile değerlendiriliyor. Kimi değerlendirmeler devrimin kendisi ile ilgiliyken, kimileri de devrimden sonra sosyalizm kuruculuğu sürecini kapsıyor. Bir de Sovyetler Birliği’nde karşı-devrimin nedenleri üzerine bir dizi görüş içeren incelemeler yayınlanıyor. Bunların hiçbirine itirazımız olamaz. Bu konu o kadar geniş kapsamlı ve ayrıntılar içeren bir konudur ki yapılan değerlendirmeler ve varılan sonuçlar temelinde artık bu konuya bir nokta koymak gerektiğini düşünüyoruz. Konu 34 yıldır tartışıldı, gerekli sonuçlar çıkarıldı.

Mensubu olduğumuz çevre ve gelenek olarak da uzun bir tartışma süreci sonucunda tespitlerimizi yaptık. Önümüzdeki yakın dönemde, en kısa zamanda belki bir Sempozyum veya Konferans düzenleyerek bu değerlendirme ve görüşlerimizi belge haline getirmemiz çok yararlı olabilir. Bu belge o görüşlere katılanlar açısından da bağlayıcı olmalı ve buradan çıkardığımız sonuçlar ile artık kendi pratiğimize yoğunlaşmalıyız.

Türkiye devrimci sürecini akademik makaleler kaleme alarak değil, mücadele ederek yazacağız. Mücadele edenlerin ise masa başında akademik makaleler yazmaya ne zamanları ne de olanakları olur. Masa başına oturup “ben şimdi bu konuda yazı yazmak zorundayım” demek yerine, günlük devrimci mücadele içinde ihtiyaç için kaleme alınan konuşmalar, yazılması gereken mesajlar, mücadelenin gereği için basına yansıtılması gereken haber, yorum ve analizler, toplantılarda yapılan günlük mücadeleleri ve hedeflerimizi içeren sunumların tümü biriktikçe Türkiye devrimci sürecinin literatürünü oluşturacaklardır. Bu Rusya’da da farklı olmamıştır. Lenin’in Tüm Eserleri, “oturayım da ciltleri dolduracak yazı kaleme alayım” düşüncesiyle değil, gazete yazılarının, mektuplaşmaların, telgraf metinlerinin, konuşmaların, toplantı sunumlarının toplamı ile ortaya çıkmıştır. Kuşkusuz ki, “Kapitalizmin en üst aşaması Emperyalizm” gibi eserler bilimsel ve akademik çalışmaların ürünüdür. Değilse diğer tüm yapıtları parti politikalarını geliştirmek için Merkez Komitesi ya da Kongrelere sunduğu kapsamlı raporlar, tezler, karar tasarısı önerileri dışında günlük çalışmaların doğal sürecinde kağıda aktarılan metinlerdir. Dolayısıyla Lenin'in Tüm Eserler'ini bir filozofun sistem kurucu külliyatı gibi değil, yaklaşık otuz yıllık bir devrimci mücadelenin teorik, siyasal ve örgütsel kayıtları olarak okumak daha doğru olur. Hatta denebilir ki Lenin'in kitapları bile aslında makale, polemik, rapor ve siyasal müdahalelerden oluşan büyük pratiğinin yoğunlaşmış biçimleridir. Lenin önce mücadele ediyor, mücadele içinde ortaya çıkan düğüm noktalarında yazıyor ve ardından yazdıklarını yeniden mücadelenin hizmetine sunuyordu. Onun eserlerinin ayırt edici özelliği tam da bu teori-pratik birliğidir.

Değinmek istediğimiz ilk konu buydu. İkinci konu Sosyalizm konusunda Ekim Devrimi’nden çıkardığımız dersler, yaşanan karşı-devrim süreci sonrasında Çin Halk Cumhuriyeti, Vietnam, Laos ve Küba’da izlediğimiz gelişmeler ile ilgilidir. Bugün Çin, Vietnam, Laos ve hatta Küba’da yaşananlar bizim öğrendiklerimiz ile hiç uyuşmuyor. Onun için kimi arkadaşlarımız “tekellerin olduğu yerde kapitalizm ve emperyalizm vardır” diyor, “devlet ve toplumsal mülkiyet dışında özel mülkiyete alan açılıyorsa buna artık sosyalizm denemez” diyor vs. Evet bunlar bizim okuduklarımız, öğrendiklerimiz ve yıllarca parti okullarında anlatılanlar. Bizim için bir ülkede Sosyalist bir devlet var demek için en önemli üç kriter şudur: 1. İşçi sınıfının politik erki yani proletarya diktatörlüğü. 2. Üretim araçlarında özel mülkiyete son verilmesi. 3. Merkezi planlı sosyalist ekonomi. Bugün yaşananlar bu kriterlere uymuyor. Ama diğer yandan adı geçen tüm bu ülkelerde Komünist Partileri iktidarda ve onlar ülkelerinin koşullarına göre sosyalizm kuruculuğunu yürüttüklerini ve gelişmiş sosyalizm aşamasına ulaşmayı hedeflediklerini tüm parti ve kongre belgelerinde ilan ediyorlar. “Sosyalist pazar ekonomisi” olarak nitelenen bir sistemin yaşanan tüm zorluklardan ve Sovyetler Birliği ile diğer sosyalist devletlerde yaşanan karşı-devrimden sonra zorunluluk haline geldiği, süreç içinde bunun aşılacağı ifade edilmektedir. Buradan anlaşılan şudur; salt iktidarı elde tutmak ekonomi ve sosyal politikaların sosyalist anlamda başarılı olması için yeterli olmuyor. Ya dönüp kapitalist piyasa mekanizmalarının kimilerini kullanmak zorunda kalıyorsun -ki bunun geçici olduğu ifade ediliyor- ya da ülkedeki ekonomik ve sosyal sorunları çözemiyorsun. Adı geçen devletlerde temennimiz kardeş partilerin amaçladıkları sonuca ulaşmaları ve gelişmiş sosyalizm kuruculuğunu tamamlamalarıdır. Sadece dünyada koşullar değiştiği için değil, dünyada koşulların değişmesine neden olan Reel Sosyalizmin dağılmasının nedenlerini sorgularken ve dağılmadan bir çözüm üretilemez miydi sorusuna yanıt ararken bugün bu deneylerin uygulanmasının bir anlamı olsa gerek diye düşünüyoruz. Deney kavramını bilerek kullanıyoruz, çünkü gerçekten bir deney süreci yaşıyoruz. Hiç bu deneylere baş vurmadan Sovyetler Birliği’nde gelişmiş sosyalist toplum sistemi kendi içinde önlemler alarak, mülkiyet ilişkileri değiştirilmeden, daha dinamik ve hem ekonominin hem de toplumun ihtiyaçlarına yanıt verecek bir planlı ekonomi yaratılabilinir miydi? Bu sorular için bugün Sovyetler Birliği ve diğer Sosyalist Devletler açısından biraz değil epey geç. Ama bizler açısından çok güncel ve yakıcı.

Dolayısıyla biz son sorduğumuz soru dahil Reel Sosyalizm pratiğinde yaşanan deneylerden yola çıkarak “Türkiye’de nasıl bir Sosyalizm” sorusuna yanıt olmak zorundayız. Türkiye’de derken Marksist-Leninist teori, onun bilimsel gerçekleri ve evrensel, yani uluslararası doğru ilkelerini dikkate alarak, ülkemiz koşullarında bunları nasıl uygularız? Bu sorunun yanıtını bizlerden başka kimse veremez. Biz de yazarak değil mücadele ederek ve çalışarak, uygulayarak vermek durumundayız. “Bizler” derken de yanlış anlaşılmasın, sadece bir siyasi oluşum çevresi olarak değil, ülkedeki tüm devrimci, sosyalist, komünist dinamikleri kastediyoruz.

Buradan üçüncü ve son konuya geçelim. Demokratik Devrim, Sosyalist Devrim tarzı aşamalı devrim teorisini aşamalar ile kısıtlayıp içine hapsetmeden kesintisiz bir sosyalist devrim süreci olarak tarif ettik. Sosyalist devrimi bir süreç olarak ele alarak, bugün koşulları oluşmamış bir sosyalist devrimi sadece propaganda etmek ve “en saf ve doğruyu” savunmak adına “namus meselesi” yapmak yerine gerçekçi ve yaşama geçirilebilir bir kesintisiz devrimci sürecini ön görüyoruz. Bırakın sosyalizmi, günümüzde dünyanın durumunda komünizm amacının tek çözüm olduğunu savunuyoruz. Fakat tüm bu gerçekler bize güncel olarak yapmamız gereken görevleri ve hedeflememiz gereken amaçları perdelememizi gerektirmez. Tam tersine bugün Demokratik Toplum mücadelesi için yaşama geçirilmesi gereken hedefler geleceğin Sosyalist Toplumu için bugünden yapılması gereken hazırlıkları, toplumsal değişiklikleri içermektedir. Kısacası Demokrasi Mücadelesi, Demokratik Toplum, Demokratik Halk İktidarı ve Sosyalist İktidar süreçleri biri birinin karşısına konmadan, gereksiz tartışmalara ve polemiklere yer vermeden ele alınmalıdır.

Toplumsal gelişmeler ve patlamalar ani ve plansız gelişen olgulardır. Bugün söylediklerimiz yarın geçersiz olabilir, aşılabilir. O nedenle kısır tartışmalar yerine günümüzün görevlerine yoğunlaşmak en doğru tavır olacaktır. Sadece burada çok önemli bir konu var. Her okuyucumuzun değerlendirmesi gereken en belirleyici olgu söylediklerimiz ile yaptıklarımız arasındaki uyumdur. Kaç kişiye gazete veriyoruz, yaşadığımız semtte ya da çalıştığımız yerde nasıl ilişkiler kuruyoruz, verdiğimiz gazete sayısı her yeni sayı yayınlandığında ne kadar artıyor, gazete verdiğimiz arkadaşların pratik faaliyetlere katılım ve görev alma oranı nedir? Ne tür okuma akşamları, seminerler, eğitimler düzenliyoruz. Bunlara kaç kişi katılıyor, sayıları nasıl artıyor? Burada dernek ya da sendikal çalışmalardan söz etmiyoruz. O çalışmalar genel siyasi faaliyetlerimizin sadece bir bölümüdür. Platform Grupları ve Platformların önce kendilerini örgütledikten sonra ana çalışma alanları olan Demokratik Halk Meclisleri oluşumlarına tüm diğer güçlerle birlikte sağlayacağımız katkıdan söz ediyoruz. Somut ve kalıcı olan budur. Ölçümüz de bu olmalıdır. Kısacası “iştir kişinin aynası” derdi bir veteran yoldaşımız. Ne kadar konuştuğumuz, yazdığımız veya koşuşturduğumuz değil, somut olarak pratikte örgütsel anlamda geliştirdiklerimiz temel ölçümüz olmalıdır.
 


Konuyla ilişkili diğer makaleler